دانشكده فنی آویاما در شیبویا یكی از مناطق اصلی مرکز ابر شهر توكیو، واقع شده است. طرحی پیش رو از معمار آینده گرای ژاپنی «ماكوتو سی واتانابه»؛ واتانابه، در سال 1988 در حالی برای طراحی این دانشکده انتخاب شد که طرح وی در بین سایر شرکت کنندگان به مقام اول نیز دست یافت.

دانشكده فنی آویاما به طرزی جالب توجه شامل اجزا و عناصری از فرمی اردك شکل (!) در کنار تزییناتی پوسته‌ای است. در اصل، معمار تلاشی در جهت به مبارزه طلبیدن ایده های معماری مدرن با خلق عناصری كه در هیچ یك از سبك های معماری جای ندارند، کرده است!
اردكی از فلز الوان!
بخش بالایی و همینطور نمای كار فرمی اردکی شکل را تداعی می‌کنند! بخش بالایی با دادن احساس فرمی یک پرنده به بیننده، حسی متفاوت را نسبت به بخش پایینی بنا متبادر می‌سازد. به نظر می رسد كه اردک معمار ما بر بالای شهر نشسته است!
مفهوم پرنده با پنجره هایی با ابعاد و رنگ متفاوت نمایش داده شده اند. این بخش ساختمان به احساس معماری فوتوریستی بسیار نزدیك است. ضمن اینكه فلز خاكستری، نقره ای و قرمز، بخش های شیب دار و منحنی را تشكیل می دهند. این بخش ها تا حدی ارگانیك هستند. به علاوه فرم غیر معمول پرنده حس تداوم رشد بنا را در بیننده حاصل می‌کند.
پوسته آراسته شده
قسمت پایین بدنه ساختمان، پوسته ای تزیین شده است و مصالح ساده ای در آن بكار رفته است، ضمن اینكه سیمای اصلی آن در بخش مركزی ساختمان و در اطراف برنامه کالبدی آن یعنی دانشكده فنی قرار گرفته است. بخصوص گرانیت، پانل‌های فلزی آبی و دیگر پانل‌های رنگی، مصالحی هستند، كه از آنها استفاده شده است.
کلیت بنا و سازه آن هرچند چندان برای کاربری آموزشی مناسب به نظر نمی‌رسد، اما شاید بتوان آن را برای آنچه قرار است در آن تدریس شود کاملا همنوا دانست (دانشکده فنی). بهره گیری از یک شکل طبیعی زنده (پرنده)، در جایگاه دكوراسیون كاربردی برای مدرسه فنی، انتخابی مناسب می‌نماید. هر چند نتیجه حاصل از کلیت بنا برای مردم، در جایگاه نشانه‌ای شهری بسیار جالب توجه است، این ساختمان هرگز نتوانسته با ساختمان‌های اطراف ارتباط بصری لازم را در برقرار کرده، در بستر کالبدی خود جا بیفتد.