تالار شهر (City Hall) که در تمام دنیا به عنوان یکی از مردم مدارترین ساختمان‌های عمومی شهر، از شأن و منزلتی والا برخوردار است، مکانی برای انجام کلیه امور اجتماعی شهر است؛ تالار شهر در درجه نخست فضایی برای استقرار یکی از مردمسالارترین نهادهای شهری یعنی انجمن ها و شوراهای شهر و سپس مرکزی برای گردهم آیی های عمومی و ارتباط و تعامل میان مردم در عرصه مسائل شهری است. نقش این فضا در اکثر شهرهای دنیا گردهم آوری شهروندان و ترغیب آنها به همکاری با یکدیگر و مشارکت در امور شهر ‌است. به همین جهت تالار شهر بایستی به همه شهروندان و فعالیت‌های جمعی شهر تعلق داشته باشد.
علیرغم سابقه طولانی احداث تالار شهر در دنیا، پرداختن به این امر مهم در کشور ما تاکنون در مرحله طرح و برگزاری مسابقات معماری باقی مانده است. جدی‌ترین اقدام صورت گرفته در این زمینه طرح تالار شهر تهران بود که در سال 1356 به مسابقه گذاشته شد و در نهایت طرح کنزو تانگه، معمار ژاپنی، برنده شد، اما این طرح هرگز به مرحله اجرا نرسید. این در حالی است که کشور ما از نظر داشتن فضاهای عمومی از پیشینه‌ای غنی برخوردار است، بطوری که بازارها و میدان‌ها در گذشته فضاهای مهم ارتباطی، اجتماعی و اقتصادی شهر بودند و در مقیاس‌های گوناگون همواره محلی برای تجمع مردمی و استقرار انواع فعالیت‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ورزشی به شمار می‌رفتند.
اگرچه نزدیک به دو دوره از فعالیت مجدد شوراها در کشور می‌گذرد، لیکن شوراها از فضاهای کارا، مناسب و شایسته‌ای برخوردار نیستند که همین امر مشکلاتی را برای متولیان امور شهری و شهروندان فراهم آورده است. شوراها در حال حاضر با توجه به شأن و مقامی که در کشور ما دارند، نیازمند نماد کالبدی مناسبی هستند، نمادی که نشانگر جایگاه مهم شوراها و تجلی‌گاه مشارکت مردم در امور شهر باشد. بدین ترتیب به نظر می‌رسد زمان آن فرا رسیده تا این موضوع مورد توجه متولیان امور شهری در سطح کشور قرار گیرد و تدابیر مناسبی برای نحوه استقرار کالبدی شوراها در شهر اندیشیده شود. بر این اساس لازم است خلق فضاها و ساختمان‌های شهری جدید و ارائه طرح‌هایی برای ساخت تالار شهر در شهرهای کشور، با توجه به فرهنگ غنی معماری و شهرسازی ایرانی، در دستور کار معماران ایرانی قرار گیرد، موضوعی که دیگر کشورها بیش از یک قرن است پاسخ مناسبی برای آن یافته‌اند. این بناها بایستی به عنوان نمادهای شهری از معماری جدید و در عین حال باهویتی برخوردار بوده و ضمن برقراری ارتباط مناسب با بستر تاریخی و فرهنگی شهر ایرانی، توانایی پاسخگویی به نیازهای انسان امروزی را نیز داشته باشند.