با اينكه شهرها متحول شده‌اند و از دل آن خانه‌ها و كوچه‌‌هاي قديمي، آپارتمان‌هاي سيماني و آجري برآمده‌اند، اما در گوشه و كنار شهر تك و توك خانه‌هاي قديمي جدا افتاده‌ از قطار زمان ديده مي‌شوند. در اين ميان هستند مكان‌ها و بناهايي كه تاريخي بودنشان آنها را منحصر به فرد كرده است و حلقه گمشده‌اي هستند كه قادرند ما را به گذشته مرتبط كنند.
احيا و مرمت اين آثار هميشه از دغدغه‌هاي سيستم اجرايي بوده است، چرا كه مكان‌يابي اين گونه‌ بناها، تعيين حريم كردن برايشان و سپس مرمت و احياءشان نياز به تخصص، سرعت و امكانات اجرايي دارد.
در تهران حجم بالايي از آثار تاريخي در مناطق 11 و 12 و در محدوده خيابان‌هاي انقلاب، شوش، 17شهريور و كارگر واقع شده‌اند و بيش از 20درصدشان در موقعيت اضطراري براي بازسازي و مرمت قرار دارند.
بايد افزود كه در روش قديمي كه براي بازسازي در نظر گرفته مي‌شد، پس از به ثبت رساندن اين بناها، با بلاتكليفي سيستم اجرايي، عمليات تعيين حريم و مرمت انجام نمي‌شد و به همين دليل تعداد آثار تاريخي كه تعيين حريم شده‌اند بسيار اندكند! اما برنامه‌ريزي‌‌هاي انجام گرفته و هماهنگي سازمان احياء و مرمت آثار تاريخي تهران با ديگر نهادها و ارگان‌‌هاي مرتبط باعث شد كه اكنون وضعيت بهتري در اين رابطه به وجود بيايد. در ضمن افزايش بودجه عمراني سازمان ميراث فرهنگي از 500ميليون تومان در سال 83 به چيزي در حدود 5ميليارد تومان در سال 84 در بهبود روند بازسازي‌ها بي‌تاثير نبوده است (لطفا نخندید)!