:: صفحه‌ی اول     :: درباره‌ی ما     :: تماس با ما
جمعه، ۳ آذر ۱۳۹۶
:: English Section
P نگاه منتقد
پشت سرنيست فضايی زنده

نوستالژی خام، سانتی مانتالیزم افراطی و خود باختگی فرهنگی، روند غالب در معماری امروز ایران
Bahram Hooshyar Yousefi بهرام هوشیار یوسفیسوال این است که آیا به راستی گسستی تاریخی در معماری روند معماری ایران وجود دارد یا خیر؟ شاید بهتر باشد این سوال را اینگونه مطرح کرد: «آیا آنچه که می خواهیم معماری ملی معاصر ایران بنامیم، از طریق رویکرد افراطی و تقلیدی به گذشته حاصل خواهد شد؟ جایگاه حال و آینده در این هویت سازی کجاست؟».
هر چند پاسخ به این سوال بسیار پیچیده می نماید اما موضوع بدیهی این است که نه نگاه معمارانه غير اصيل و دست دوم در بازسازی سخیف گذشته و نه گرته برداري هاي ناشيانه و بعضا كودكانه از روشهاي جهاني (كه هر چند در محل خود موفق بوده اند ولي نسخه پيچيده شده براي شرايط ما نيستند) و در کل تك بعدي نگري و عدم تسلط بر توابع فرهنگي چاره راه حوزه ساخت و ساز در زاد بوم ایران نیست....
اصولا رويكرد جستجو گر براي راه يابي به مفهومي هويت گرايانه و متاثر از معماري و هندسه ايراني – اسلامي هر چند نمونه کامل يك كنش ايرانيزه شده در وادي پسا مدرن و در تقابل با نوع غير ايراني آن است، اما سابقه چند ده ساله این نوع برخورد با معماری، بروشنی گویای سطحی بودن آن بوده، حائز نوعی دور باطل در تکرار خویشتن است.
نکته در این جاست که ما با اندکی صداقت باید معترف باشیم که نه تنها ارگانی رسمی یا غیر رسمی برای تدوین « معيار هاي سنجش در يك اثر معماري ایرانی» را نداریم بلکه با وجود تمام تلاشهایی که در جهت جا انداختن مفهوم نقد در معماری و شهر سازی صورت می گیرد، معمولا شجاعت پذیرش نگاه منتقدانه نیز در میان تولید کنندگان آثار کمتر دیده می شود.
باید توجه داشت که «هویت یابی» یا «هویت سازی» در یک کنش فرهنگی به هیچ وجه نمی تواند از طریق حذف فرهنگی انجام گردد؛ هویت معماری ایران از یک طرف با مولفه های فیزیکی آن و از طرف دیگر با محتوای معنوی خود، تعاملی تام و تمام دارد. اصولا نمی توان آثار معماری را (آنچنان که بعضی ناظران شاعر مسلک و ناراضی بالفطره می انگارند!) به مثابه قارچهای بتنی و فولادی و نابود کننده شهر ایرانی تلقی نمود و فن آوری تولید معماری و بلند مرتبه سازی و ... را معضل دانست و در عین حال انتظار داشت که هویت معماری ایران با شخصیتی مستقل و تاثیر گزار در جهان مطرح گردد. به عنوان مثال نوع برخورد رایج با مقوله «برج» برای معماری ایران کشنده است؛ «برج» در عرصه شهر، محمل تجلي مجموعه ايده هایي هنري و فن آورانه است كه به جرات ميتوان گفت كه در مقام تخصصي امكان ظهور در بنا هاي متعارف را ندارند. برج ها معمولا در بيشتر شهر هاي بزرگ و معتبر در مواردي نقش نمادي ملي را مي گيرند و عاملي در جهت به رخ كشيدن آبروي بين المللي و توان هاي علمي و مهندسي و هنري جوامع هستند. برج در هنگام ساخته شدن عصاره كامل بروز حوزه مديريت و تشكيلات صنعت ساختمان است و ... با این همه آنچه «نوستالژی خام» می نامیم به طرفه العینی قلم رد به این عنصر معمارانه کشیده و دو از حیات های بزرگ با حوضهایی مملو از ماهی های قرمز می زند!
در انتها باید گفت در بستر فرهنگی صحيح، درك و توليد معماري در کنار مديريت و طراحي شهري روزآمد به بالاترین سطح فن آوري و علم روز مجهز بوده ، ساخت و ساز در آن منتج کنشی رو به آینده بوده، گذشته منشا تجربیات است و آینده جولانگاه انديشه هاي والاي يك ملت پیشرو.... ان شا الله

Mellat commercial/cultural complex, Reza Daneshmir
P تبلیغات
دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات در رشته کارشناسی ارشد شهرسازی دانشجو می پذیرد
 مسترکلاس تخصصی ژورنالیسم در حوزه شهر و معماری